“Oda a unha urna grega”, de John Keats

Tradución de Carlos Lema
Impoluta amante da quietude, ti,
Afillada da lentitude e do silencio,
Narradora da fraga, enmudece ou di
Unha lenda máis doce ca as rimas que escancio:
Na foresta do friso, ¿que historia teimuda te forma
Das deidades ou dos mortais, ou de ambos,
No Tempe, da Arcadia nos fondais
Que homes ou deuses son eses? ¿Que pode enfeitizarvos?
¿Que loucura persegues? ¿Que fuxida da norma?
¿Que frautas e tamborís? ¿Que éxtase dos animais?

As melodías oídas son garimosas e aquelas non oídas
Aínda o son máis; tocade, pois, as frautas doces;
Non para o oído sensual senón, enaltecidas,
Cantade para o espírito, coplas sen voces:
¡Mozo lanzal, baixo das árbores non podes deixar
A túa canción igual ca elas non poden evitar quedar núas;
Endexamais a poderás bicar, amante atrevido,
Aínda que esteas preto da túa meta, non te deixes magoar;
Ela non ha esmorecer, ti tampouco has ser feliz polo vivido,
Para sempre amarás e ela será fremosa coma dúas lúas!

Ai, venturosas pólas, que non podedes deixar ir
As follas nin darlle o seu adeus á Primaveira;
Ai, melodista feliz, que non paras de rir,
A asubiar sempre unha canción ata cando lixeira.
¡Amor aínda máis ditoso, feliz e máis feliz amor!
Por sempre cálido e presto para o gozo,
Por sempre a alasar e sempre en loita;
Calquera cansa paixón humana é maior
Tal que fai o corazón malpocado e pozo,
Coa testa ardente e a lingua enxoita.

¿Quen son os que acoden, sacrificiais,
Do verde altar os cregos misteriosos,
Levando a xuvenca que moxe aos celestiais
E grilandas loce nos seus flancos sedosos?
¿Que vila á beira dun río ou na costa,
Con cidadela nas abas do monte,
Sen xente queda esa pía alborada?
¿E que rúas estarán, desa vila encosta,
No silencio futuro ensumidas, sen alma que o conte,
Por que, di, nunca has volver, arte desolada?

¡Ai, ática aparencia! ¡Fremosa forma! Con ornamento
Cheo de homes marmóreos e de doncelas orlas,
Con fragosas ramas e herbas de elemento;
Ti, silenciosa figura, non nos fagas burlas
Por toda a eternidade, ¡pastoral indiferente!
Cando desta xeración o tempo ido estragos fará,
Has perdurar no medio doutra aflicción,
Ti, amiga do home, e alguén coma ti falará:
“A beleza é verdade, a verdade é beleza” —tede presente
Na terra, non precisades máis lección.



*



Ode on a Grecian Urn
BY JOHN KEATS


Thou still unravish'd bride of quietness,
Thou foster-child of silence and slow time,
Sylvan historian, who can’t thus express
A flowery tale more sweetly than our rhyme:
What leaf-fring'd legend haunts about thy shape
Of deities or mortals, or of both,
In Tempe or the dales of Arcady?
What men or gods are these? What maidens loth?
What mad pursuit? What struggle to escape?
What pipes and timbrels? What wild ecstasy?

Heard melodies are sweet, but those unheard
Are sweeter; therefore, ye soft pipes, play on;
Not to the sensual ear, but, more endear'd,
Pipe to the spirit ditties of no tone:
Fair youth, beneath the trees, thou can’t not leave
Thy song, nor ever can those trees be bare;
Bold Lover, never, never can’t thou kiss,
Though winning near the goal yet, do not grieve;
She cannot fade, though thou hast not thy bliss,
For ever wilt thou love, and she be fair!

Ah, happy, happy boughs! that cannot shed
Your leaves, nor ever bid the Spring adieu;
And, happy melodist, unwearied,
For ever piping songs for ever new;
More happy love! more happy, happy love!
For ever warm and still to be enjoy'd,
For ever panting, and for ever young;
All breathing human passion far above,
That leaves a heart high-sorrowful and cloy'd,
A burning forehead, and a parching tongue.

Who are these coming to the sacrifice?
To what green altar, O mysterious priest,
Lead'st thou that heifer lowing at the skies,
And all her silken flanks with garlands drest?
What little town by river or sea shore,
Or mountain-built with peaceful citadel,
Is emptied of this folk, this pious morn?
And, little town, thy streets for evermore
Will silent be; and not a soul to tell
Why thou art desolate, can e'er return.

O Attic shape! Fair attitude! with brede
Of marble men and maidens overwrought,
With forest branches and the trodden weed;
Thou, silent form, dost tease us out of thought
As doth eternity: Cold Pastoral!
When old age shall this generation waste,
Thou shalt remain, in midst of other woe
Than ours, a friend to man, to whom thou say'st,
“Beauty is truth, truth beauty,—that is all
Ye know on earth, and all ye need to know."