Unha obra narrativa xenuína e evocadora, cristalina e profunda

By Publicado en Literatura Etiquetado ,, Deixar un comentario

Publícase “Diario de dúas casas”, de María Villamarín

Con esta obra, na que se combina a narración en forma de diario cunha suxestiva reflexión sobre a vida cotiá, continúa a colección Rúa do Lagarto, con edición e dirección de Berta Dávila, logo do suceso de crítica e persoas lectoras da achega anterior, Ninguén queda, de Brais Lamela.

A protagonista de Diario de dúas casas experimenta un desprazamento dobre. A distancia entre a cidade na que vive e estuda e a aldea onde naceu —e onde está a súa casa familiar— convértese nun camiño de ida e volta. O seu tránsito frecuente é tamén un movemento interior, atravesado e unido pola escri­tura de cadernos. Neles agroma unha sorte de desconcerto, a colisión entre dous mundos e dúas formas de vida, as fisuras e as tensións das relacións familiares, a amizade como nova forma de pertenza e, finalmente, a lectura como acubillo escollido, como casa propia.

O diario narra episodios con continuidade temporal mais desta volta faino cunha levidade tan abraiante coma engaioladora. Episodios que se centran en imaxes de sucesos correntes da vida aos que a autora logra dotar dun senso e unha capacidade metafórica nada común para acabar sorprendendo pola forza literaria coa que expresan a vida das persoas.

Coma a area das praias no verán, cunha prosa suave e morna, María Villamarín configura nestas páxinas unha obra narrativa singular e única, a fundación dunha escritura xenuína e evocadora, cristalina e profunda, onde casa e caderno poden ser a mesma cousa, tan real e tan presente para quen escribe como para quen le.

Consiga o seu exemplar nas librerías colaboradoras ou recíbao directamente no seu domicilio premendo na ligazón:

Diario de dúas casas

Col. Rúa do Lagarto 3
130 páxs.
PVP 18 euros

Os orixinais de Rebeca Baceiredo, no Arquivo Euseino?

By Publicado en Arquivo Euseino?,Filosofia,Literatura Etiquetado , Deixar un comentario

Inclúen cinco cadernos de notas cun expresivo grafismo xestual

A filósofa e escritora Rebeca Baceiredo fixo efectivo o Acordo de Cesión de orixinais da súa obra literaria e filosófica. A Fundación Euseino? é a depositaria da documentación autorial entregada, que vai formar parte do Fondo desta autora no Arquivo Euseino?.

O Fondo Rebeca Baceiredo consta de orixinais en papel da obra da autora. Son os títulos seguintes: O suxeito posmoderno, varias versións iniciais de (repeat to fade), versións de (des)veos, páxinas dunha versión inicial de E meterei a miña lei no teu peito (tamén titulado “O narcisismo de Eros”), Capitalismo e fascismo, Libro de horas, Como non ser tranquilamente human@s e o inédito “Glosario da boa vida”.

Aos orixinais das obras, o Fondo engade unha colección composta por cinco cadernos de notas da autora de A revolución non vai ser televisada. Estes cadernos teñen características singulares pois, ademais de incluír anotacións de lecturas, apuntamentos para ensaios e proxectos, teñen importancia polo emprego do grafismo como xeito expresivo non discursivo, dándolle relevo á xestualidade gráfica, ao uso dos trazos de riscado e á caligrafía disforme. A filósofa e escritora mesmo emprega a rachadura do papel, a composición de grupos de palabras e de números como expresión de ruptura coa lóxica do discurso.

Fotos de cuberta e páxinas con diversos aspectos dos cadernos de notas. Ao seu carón, Rebeca Baceiredo con Beatriz Fraga, cofundadora de Euseino?, logo da sinatura do Acordo de Cesión e nun coloquio sobre a obra Transhumanismo, de Brais Arribas (no segundo plano da foto), nas dependencias da Fundación Euseino?

Trátase dunha cesión de orixinais manuscritos e mecanoscritos, de gran valor documental para os estudos de crítica xenealóxica da obra tanto literaria coma filosófica de Rebeca Baceiredo.

Deste xeito, o Arquivo Euseino? continúa acrecentando a súa incidencia no estudo da documentación autorial, converténdose nun dos arquivos galegos con maior interese para estudar a formación da identidade autorial co Fondo Numax, ademais de estar especialmente dedicado á obra de escritoras galegas contemporáneas ao contar cos fondos de Chus Pato, de Anxos Sumai e o Fondo Berta Dávila, ao que agora se engade o Fondo Rebeca Baceiredo.

Elexía

By Publicado en Literatura Etiquetado ,,,,, Deixar un comentario

O lamento na edición literaria

Nos últimos meses, finaron tres grandes editores que deixaron boa pegada nas publicacións literarias da segunda metade do século XX: Maurice Olender, Philippe Sollers e Robert Gottlieb.

Xa vedraños, os derradeiros tempos da súa vida tráennos á memoria unha entrada do “Abecedario” de Gilles Deleuze na que fala da elexía e da vellez. Trátase da entrada “Joie” (Alegría), a partir do minuto 12,33 (https://youtu.be/xyXMmx2Ofgs).

Non moito antes faleceu Roberto Calasso, editor que nos fixo lembrar mestres auténticos coma Jérôme Lindon e Maxwell Perkins.

Porque o que se pensa ao editar literatura ten que ver con ese mesmo lamento que Deleuze describe de forma maxistral: “En certo xeito, é a alegría en estado puro mais un ten a prudencia de ocultalo […]. Así que cómpre ocultalo mais o lamento non só é alegría, esa especie de lamento é asemade unha inquedanza tola, realizar unha potencia se cadra, mais, ¿a que prezo?”. Un lamento, a ledicia que agocha realizar algo con consecuencias.

Editar é facer algo público, que deixe de ser propio de alguén para ser de toda a xente, de todo o mundo. Iso conleva un lamento duplo, o dunha potencia que deixa de selo para se converter en obra feita, acabada, inmutable, e o da súa consecuencia: quen edita é a primeira persoa que, ao ler, lle quita o inédito a quen o escribiu. A literatura non ten dono. Esa é a alegría que abrolla do lamento.

L’Abécédaire de Gilles Deleuze é un documental que se rodou en 1988 e 1989, consiste nunha serie de entrevistas entre o filósofo e a súa alumna, a xornalista Claire Parnet. Transcribimos directamente da película, traducimos e extractamos respectando o contexto.

Introdución e tradución de Carlos Lema.

De esda. a dta., Philippe Sollers, a cuberta das memorias de Robert Gottlieb e Maurice Olender.

“A elexía”, por Gilles Deleuze

A elexía, ¿que é? Eu creo que é a expresión de quen, temporalmente ou non, xa non ten estatuto social, por iso é interesante.

Un vello quéixase, … mais non é unha tristeza, é algo diferente, é a reivindicación. Hai algo no lamento que resulta sorprendente. Hai unha adoración no lamento. O lamento é coma unha oración. O lamento é sublime. […] Son os excluídos sociais os que están en posición de queixa. […] O lamento ascende… é unha arte.

E logo hai un aspecto un pouco pérfido que quere dicir “Non vos compadecer de min, non me toquedes”. É coma a xente moi educada, “non me toquedes”, “non vos compadezades de min que xa me hei encargar eu diso”.

Mais, ao encargarse un mesmo, o lamento transfórmase. Outra volta trátase de que o que me ocorre é grande de máis para min, iso é o lamento. Así que non me custa dicir todas as mañás: “O que me pasa é grande de máis para min”, porque iso é alegría. En certo xeito, é a alegría en estado puro mais un ten a prudencia de ocultalo porque hai xente á que non lle gusta nada que os demais estean ledos. Así que cómpre ocultalo mais o lamento non só é alegría, esa especie de lamento é asemade unha inquedanza tola, realizar unha potencia se cadra, mais, ¿a que prezo? ¿Non vou deixar a pel niso? No momento en que un efectúa unha potencia —falo tamén de cousas aparentemente tan sinxelas coma un pintor que se enfronta á cor—, ¿seica non vou deixar a pel no intento?

Mais, literalmente, despois de todo, non creo que sexa facer literatura dicir que a maneira en que Van Gogh se internou na cor está máis vencellada á súa loucura ca as historias de psicanálise. De todos os xeitos, son as relacións coa cor as que tamén interveñen. Ao cabo, algo pode acabar por romperme. “É grande de máis para min”. Velaí o lamento: “é grande de máis para min”. Desgrazado ou feliz, por regra xeral desgrazado, mais, en fin, só é un detalle.