Arquivo por etiquetas: Rúa do Lagarto

Literatura non mimética.

Unha obra narrativa que estremece e ilumina

By Publicado en Literatura Etiquetado , Deixar un comentario

Publícase “Eu son o monte”, de Sara Guerrero

O debut de Sara Guerrero, unha narradora na que a metáfora e o relato, o maxín e a realidade, se combinan para botar luz sobre as zonas opacas e pouco observadas do mundo rural. Na súa obra, o impulso creador da literatura reconcíliase coa vitalidade natural, os seres humanos iguálanse entre si e co mundo ambiente. Cómpracenos, pois, anunciar a publicación de Eu son o monte, novo título da colección Rúa do Lagarto, logo do suceso de crítica e persoas lectoras de Ninguén queda, de Brais Lamela, e Diario de dúas casas, de María Villamarín.

Sara Guerrero conta neste libro, ao tempo fami­liar e inhóspito, a chegada dunha parella a unha aldea galega. Regresan á casa semiabandonada dos devanceiros, forman parte dos que logo de xeracións volven de América. ¿Que os agarda? ¿Como afastar a desconfianza dos veciños e anoar outra vez vencellos? ¿É posible sobrevivir sen traballo nin recursos?

Cun xeito de narrar directo e xenuíno, sen esquivar verdades, a autora acada os matices delicados da proximidade mais tamén os desa aspereza que asoma por tras da literatura auténtica, a da xente iner­me, sen coiraza, aberta ao mundo.

Velaquí un libro que raña coma as silvas e tamén é doce coma as amoras, unha narración ás veces estremecedora, ás veces balsámica. O relato dunha muller que noutro país —no noso país— consegue atopar tamén o seu.

Consiga o seu exemplar nas librerías colaboradoras ou recíbao directamente no seu domicilio premendo na ligazón:

Eu son o monte

Col. Rúa do Lagarto 4
82 páxs.
PVP 12 euros

Unha obra narrativa xenuína e evocadora, cristalina e profunda

By Publicado en Literatura Etiquetado ,, Deixar un comentario

Publícase “Diario de dúas casas”, de María Villamarín

Con esta obra, na que se combina a narración en forma de diario cunha suxestiva reflexión sobre a vida cotiá, continúa a colección Rúa do Lagarto, con edición e dirección de Berta Dávila, logo do suceso de crítica e persoas lectoras da achega anterior, Ninguén queda, de Brais Lamela.

A protagonista de Diario de dúas casas experimenta un desprazamento dobre. A distancia entre a cidade na que vive e estuda e a aldea onde naceu —e onde está a súa casa familiar— convértese nun camiño de ida e volta. O seu tránsito frecuente é tamén un movemento interior, atravesado e unido pola escri­tura de cadernos. Neles agroma unha sorte de desconcerto, a colisión entre dous mundos e dúas formas de vida, as fisuras e as tensións das relacións familiares, a amizade como nova forma de pertenza e, finalmente, a lectura como acubillo escollido, como casa propia.

O diario narra episodios con continuidade temporal mais desta volta faino cunha levidade tan abraiante coma engaioladora. Episodios que se centran en imaxes de sucesos correntes da vida aos que a autora logra dotar dun senso e unha capacidade metafórica nada común para acabar sorprendendo pola forza literaria coa que expresan a vida das persoas.

Coma a area das praias no verán, cunha prosa suave e morna, María Villamarín configura nestas páxinas unha obra narrativa singular e única, a fundación dunha escritura xenuína e evocadora, cristalina e profunda, onde casa e caderno poden ser a mesma cousa, tan real e tan presente para quen escribe como para quen le.

Consiga o seu exemplar nas librerías colaboradoras ou recíbao directamente no seu domicilio premendo na ligazón:

Diario de dúas casas

Col. Rúa do Lagarto 3
130 páxs.
PVP 18 euros

“Ninguén queda” recibe o Premio da Crítica

By Publicado en Literatura Etiquetado ,,, Deixar un comentario

A obra de Brais Lamela chega á 7ª edición

O Premio da Crítica, a proposta da Asociación Galega da Crítica, outorgouse a Ninguén queda, a obra de Brais Lamela publicada por Euseino? na colección Rúa do Lagarto, que dirixe Berta Dávila.

A Asociación Española de Críticos Literarios organiza este premio nos catro idiomas oficiais do Estado español para obras de poesía e narrativa. O xurado destacou en Ninguén queda a “hibridación discursiva derivada dunha aparencia de provisionalidade […] que esperta inmediatamente a empatía do público lector”. Do mesmo xeito, salientou a capacidade da obra de Brais Lamela para “facernos preguntas existenciais así como a orixinalidade do punto de vista con que trata a vida rural en Galicia, moi afastada dos tópicos habituais”.

Simultaneamente, a sétima edición de Ninguén queda xa está dispoñible nas librerías e en euseino.org.

A Asociación Galega da Crítica, que fai un labor sobranceiro na difusión da literatura no noso idioma, confirma e engádese á excelente recepción da obra de Brais Lamela nos medios de comunicación, acompañada tamén pola boa e fundamental acollida das persoas lectoras. Diferentes xeitos de amosar a satisfacción lectora e o entusiasmo de quen le Ninguén queda están reflectidos nas fotos e opinións recollidas nas redes sociais.

Este apoio das persoas lectoras, da crítica e dos medios de comunicación coidamos ten unha relevancia senlleira, tanto por se tratar dunha opera prima coma polo tipo de colección e literatura á que está dedicada (col. Rúa do Lagarto). Tamén polo que significa de esteo para o proxecto de Euseino? Social: un lugar para as persoas que escriben e len. Para a literatura e a cultura concibidas desde a independencia e cunha finalidade non lucrativa.

Acceda ás críticas publicadas sobre Ninguén queda na ligazón A opinión da crítica.