Preguntarse sobre a transcendencia

No blogue Café Barbantia, un novo lugar para o diálogo sobre a cultura, Gonzalo Trasbach publica unha recensión de A música das esferas, o libro de Carlos Lema editado por Euseino? na colección Casabranca, dedicada á filosofía. Logo dunha pormenorizada síntese do contido do libro, o autor da recensión crítica formula unhas cuestións de debate:

Ambicioso e denso, o libro de Carlos Lema […], [s]emella, non obstante, deixar abertas interrogantes no debate entre as relacións dos planos transcendente e inmanente. Velaquí algunhas:

—¿Sen ningunha clase de transcendencia, ao menos desértica, é posible algunha inmanencia (o inmutable do devir?), iso que poderíamos chamar “platonismo” do múltiple, un deus da ausencia de deus? Se non hai transcendencia algunha, ¿é posible a terra, o kosmos? Entendendo terra como “afora”, esa terra máis fonda que todas as súas leis. A diferenza entre transcendencia e transcendental, ¿non é un subterfuxio? ¿Que é a transcendencia? ¿A escisión que fende e sostén a inmediatez?

Gonzalo Trasbach, Café Barbantia

Para ler a recensión completa, cálquese na ligazón seguinte: A música das esferas en Café Barbantia.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s