No semanario Sermos Galiza, acábase de publicar unha recensión do crítico e escritor Mario Regueira sobre Capitalismo e fascismo, de Rebeca Baceiredo. Baixo o título “As engrenaxes da besta”, Regueira salienta a “análise ambiciosa” dos mecanismos de dominación desenvolvida pola autora no libro, no que o crítico atopa unha continuidade coa obra anterior, singularmente coa Revolución non vai ser televisada.

Dentro desta perspectiva ampla, existe tamén un tratamento específico da cuestión de xénero, unha análise que parte da diverxente subxectivación que a sociedade capitalista definiu para homes e mulleres […] “Capitalismo e fascismo” [é] unha achega que conta co engadido que ten a forma de escribir de Rebeca Baceiredo, con frecuentes referencias a elementos da cultura popular, como as series televisivas ou o cinema […]

No seu diálogo crítico coa obra de Rebeca Baceiredo, Regueira non deixa de sinalar as súas discrepancias, tanto no método coma en determinados aspectos da tese exposta por esta, aínda que non chega a analizar, malia mencionalo, o apartado final do libro no que ten non tanto de “proposta de resistencia” coma de “alternativa real”, cuestión que consideramos non trata no seu excelente artigo debido a falta de espazo, malia aludir a ela cando se refire á relación entre esta obra e a proposta realizada pola autora especialmente na Revolución non vai ser televisada. Habería que preguntarse se a proposta feita por Baceiredo ao redor da elaboración da noción de devir deleuziana é unha proposta de “resistencia” ou unha proposta dirixida cara a un realismo positivo malgré elle.