Literatura multiformal

By Publicado en Literatura Etiquetado ,,,,,, Deixar un comentario

Sobre a repercusión da ficción na realidade

En Ferradura en Tránsito II, publica Xosé M. Eyré unha crítica de Ninguén queda, de Brais Lamela, na que tamén dá a benvida á nova xeira da colección Rúa do Lagarto.

O escritor e crítico literario fai unha defensa da literatura multiformal, salientando as relacións entre ficción e realidade, tanto no que se refire á repercusión que a literatura ficcional ten na realidade coma no que da realidade colle a literatura.

“… a literatura se non é multiformal…entón si que temos que preocuparnos… é positiva a reflexión a que se nos convida. Sería unha parvada establecer ou requirir cotas de ficción na narrativa, a narrativa non só é ficción.”

Nese senso, parécenos esencial non desbotar a ficción como parte da realidade. Cómpre lembrar que, segundo Jeremy Bentham, ficcións coma o Dereito teñen unha considerable potencia na conformación da realidade. Por non falar dos conceptos que, segundo Kant, son representacións dunha representación.

Que Eyré non soamente teña esta cuestión en conta senón que a subliñe resulta unha posición de partida fundamental para tirar a Literatura fóra do dominio da industria cultural e dos intereses unicamente comerciais que a sitúan como elemento subalterno da economía. A defensa da literatura é unha defensa da súa autonomía.

Por outra banda, o crítico literario tamén repara no traballo de edición, no que aquí queremos mencionar o magnífico labor de Berta Dávila como editora e directora da colección. Agradecemos especialmente a Xosé M. Eyré estas palabras:

[…] edición limpa, unha edición moi coidada… a profesionalidade acha acobillo no amor e mimo polo que se está facendo. Toda unha lección.”

Unha obra literaria impura, crebadiza, conmovedora

By Publicado en Literatura Etiquetado ,, Deixar un comentario

Publícase “Ninguén queda”, de Brais Lamela

Con esta obra que transita e hibrida as fórmulas do ensaio interpretativo e as estratexias da ficción, iníciase a nova xeira da colección Rúa do Lagarto con edición e dirección de Berta Dávila.

Entre o verán sufocante de Nova York e as montañas neboentas de Negueira de Muñiz, Ninguén queda segue os pasos dun mozo galego na metrópole nor­teamericana mentres rastrexa a historia dunha muller desaparecida nos asentamentos de colonización da Terra Chá levantados pola ditadura na década de 1960.

Trátase dunha obra na que Brais Lamela combina á perfección o relato en primeira persoa coa reflexión e a capacidade especulativa do ensaio sen chegar a desvirtuar o engado que ten a ficción para apreixar a atención da persoa que le. Todo o contrario, Ninguén queda logra erguer dous tipos de recursos e dous espazos ficcionais aparentemente opostos mais que chegan a encaixar dun xeito case inapreciable grazas á potencia dos personaxes, á habilidade para a dosificación da información e a un estilo áxil e fluído que non necesita prescindir das arestas. Unha forma de escribir e concibir a literatura que fai cadrar a actualidade coa penetración na historia pasada, a vida urbana do interior coa vivencia nun medio rural case extinto.

Os pisos de estudantes no estranxeiro e as comunas que, coma na década de 1960, emerxen dos restos da perdida vida comunal das aldeas galegas. Os perso­naxes que acumulan fragmentos de tempo esquecido e aqueloutros que, mesmo en situacións existenciais límite, se negan a deixar de actuar na realidade presente, conflúen nun relato que traza o contorno do abandono e o desposuimento mais tamén o da supervivencia obstinada.

Brais Lamela escribe unha obra sobre o arraigamento e a intersección de mundos, unha arquitectura literaria sutil que atopa novas posibilidades e asume desvíos e fracasos, un artefacto impuro, crebadizo, conmovedor.

Consiga o seu exemplar nas librerías colaboradoas ou recíbao directamente no seu domicilio premendo na ligazón:

Ninguén queda

Col. Rúa do Lagarto 2
182 páxs.
PVP 18 euros

“Enxeñería do mundo, artesanía da mente”, unha conversa entre Fabio Gironi e Reza Negarestani

By Publicado en Anotacións sobre literatura e filosofía,Filosofia Etiquetado ,,, Deixar un comentario

Número duplo de Anotacións sobre literatura e filosofía

No número duplo 27-28 de Anotacións publícase unha conversa entre os filósofos Fabio Gironi e Reza Negarestani. Centrada na obra deste último pensador iraniano, que reside dede hai anos no Reino Unido,  “Enxeñería do mundo, artesanía da mente” é unha extensa entrevista traducida para o galego por Santiago López.

Na conversa, Fabio Gironi percorre os eixos biográfico e bibliográfico de Negarestani, comezando pola súa formación e a súa vida no Irán, continuando coa marcha ao Reino Unido deste pioneiro do xénero da teoría-ficción e impulsor da corrente de pensamento do inhumanismo racional.

Negarestani afirma que o inhumanismo define o humano sen necesidade de recorrer a unha esencia, unicamente en termos da súa capacidade para entrar no espazo das razóns —cognicións teóricas e prácticas—. Na súa obra, o filósofo iraniano explora a posibilidade de que o razoamento se poida desvencellar das limitacións biolóxicas e se poida reinventar en formas diferentes fornecidas polos sistemas de procesamento da información e polos procesos computacionais descubertos.

Gironi comeza a entrevista cun repaso á traxectoria de Negarestani antes e despois da publicación da obra que o daría a coñecer en 2008, a Cyclonopedia, unha novela de ficción-teorética que sería seleccionada pola revista Artforum de arte contemporánea como un dos mellores libros do ano.

En Anotacións nº 27-28, con gran capacidade, Gironi analiza, ao fío da conversa, o pensamento do autor da Cyclonopedia sobre a educación, a política e as correntes de pensamento actuais ata chegar ao seu libro Intelligence and Spirit, unha amálgama sen precedentes dos programas da Intelixencia Artificial Xeral co idealismo alemán.

Durante a entrevista, Negarestani explica deste xeito a súa postura política:

“Abofé que creo na loita de clases que postula a esquerda mais iso non é en realidade unha postura política senón unicamente unha toma de consciencia da realidade socioeconómica. Creo firmemente na tese de Marx e Engels que di que o comunismo ‘non é un estado de cousas que debe de ser alcanzado nin un ideal ao que a realidade ten que axustarse. O comunismo é o movemento verdadeiro para abolir o estado de cousas actual. Os requisitos dese movemento proveñen de premisas xa existentes.’ Iso é o que eu chamaría —de novo seguindo a Mark Fisher— a posibilidade de actualizar aquilo que é posible mais que dende a nosa perspectiva, aquí e agora, semella imposible.”

Matizando esta afirmación do xeito seguinte:

“Mais, outra volta, iso non se pode considerar unha postura política manifesta. Trátase meramente dunha tese filosófica sobre a posibilidade dun mundo diferente e da variedade de accións políticas coas que podemos actualizalo.”

A lectura desta entrevista convértese non soamente nun recoñecemento admirativo da capacidade de Negarestani para reinterpretar a realidade senón tamén nun sorprendente percorrido polo pensamento e a súa relación coa escritura:

“ser un grande escritor non é por si mesmo un sinal de aguda perspectiva ou de profundidade. Ben puidese ser un indicio de alguén que quere pensar mais está afectado por incesantes tics poéticos que son puramente automáticos e non-cognitivos. En contraposición […] [outros] autores pódenlle parecer aburridos ao lector, incluso intolerablemente pedantes. Mais, unha vez que neutralizas os teus prexuízos adquiridos, podes ver que son moito máis fascinantes, subversivos e rebeldes ca aqueles que se gaban de igualitarismo filosófico e de grandes miras de pensamento, sempre coa escusa de estaren batallando contra a ortodoxia, compracidos co seu conformismo, conservadorismo e galbana intelectual.”

Publicación sen periodicidade fixa, en formato PDF, a Anotacións sobre literatura e filosofía pódese acceder de balde.

Para descargar gratuitamente a conversa entre Fabio Gironi e Reza Negarestani en formato PDF, calque sobre a ligazón seguinte:

“Enxeñería do mundo, artesanía da mente”

Cuberta+lombo

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave