Anotacións nº 11: “A mímese arcaica”, por Chus Pato

Anotacións sobre literatura e filosofía, nº 11, febreiro de 2016
Chus Pato, “A mímese arcaica

A poeta Chus Pato é unha das escritoras que na súa obra mellor manifestan a relación do pensamento coa literatura, mellor dito, a continuidade, se non identidade, entre poesía e pensamento. Hai tempo que sabemos da súa enorme actividade lectora, menos coñecidas son as súas anotacións de lectura, as súas reflexións arredor da filosofía, de todas e cada unha das expresións do pensamento na súa intersección, ou na súa colisión, coa poiese. A obra de Chus Pato é, de feito, unha articulación xigantesca do labor de pensar co de poetizar.

Nestas notas, e ao fío do proceso de lectura da obra de autores coma Maurice Blanchot, Walter Benjamin, Philippe Lacoue-Labarthe e Jean-Luc Nancy, Chus Pato enfróntase a un dos temas fundamentais da literatura e da filosofía modernas, o tema da representación e, máis concretamente, o da mímese. A importancia da mímese na elaboración da identidade, a súa función na representación e, polo tanto, na literatura. Ao cabo, o debate sobre o estatuto da poesía como epistemoloxía ou como unha imitación máis da realidade.

“Hai polo tanto dúas mímeses: a) Unha xeral, que non reproduce senón que suple certos defectos da natureza (a súa incapacidade para xeralo todo). É unha mímese produtiva, é dicir é unha imitación da physis como forza produtora ou, se se prefire, como poiese (na modernidade isto será invertido pero será mímese igual). A mímese teatral proporciona o modelo para esta mímese xeral. b) A mímese arcaica (paradoxo do comediante), a ausencia de todo atributo propio en quen se prepara (ou se revela apto) para a representación e para a produción. Para imitar (representar, producir) é preciso ser nada, non ter nada propio senón unha aptitude igual para todo tipo de cousas.”

44 páxs.

Edición non venal en PDF
Descarga gratuíta